GRA „OD PODSZEWKI”


PODRÓŻ DO WNĘTRZA… ODWAŻ SIĘ POZNAĆ SIEBIE I POWIEDZ TO INNYM

W twoje ręce trafia gra psychologiczna „Od podszewki”, której celem jest samopoznanie, zidentyfikowanie zarówno swoich zasobów, jak i słabszych stron oraz próba konfrontacji z niewygodnymi faktami, które dotyczą nas samych. Składa się ona z pytań oraz zadań, które wykorzystuje się w gabinetach psychoterapii, przy pracy z osobami, które chcą zidentyfikować swoje trudności oraz nazwać zasoby, którymi dysponują, a także chcą się nauczyć czegoś o sobie oraz jak zdrowo radzić sobie w niewygodnych sytuacjach, nie korzystając z niefunkcjonalnych mechanizmów obronnych. Bądź odważny, nie poddawaj się, nawet jeśli któreś z pytań okaże się niewygodne do odpowiedzi. Pamiętaj, że im będziesz bardziej szczery i prawdomówny, tym skuteczniej i szybciej dotrzesz do celu.

Liczba graczy: od 1, do „ile tylko dusza zapragnie” – możesz grać sam ze sobą, ale trudność wzrasta wraz ze wzrostem liczby graczy, bo odsłanianie siebie, w tym dzielenie się z innymi swoimi największymi trudnościami, tajemnicami, a nawet wstydliwymi faktami, wymaga nie lada odwagi.


Wiek graczy: od wieku gotowości na konfrontację z niewygodnymi faktami, do momentu, kiedy czujemy się na siłach podjąć wyzwanie, aby odsłonić długo skrywane tajemnice.


Czas rozgrywki: ograniczenia w tym przypadku są tylko w twojej głowie. Pamiętaj, że gra może spełniać różne funkcje, ale nie graj w nią dalej, jeśli czujesz się przytłoczony lub przymuszony. W każdym momencie masz prawo przerwać grę, zawiesić ją i wznowić, gdy będziesz na to gotowy.

Mechanika gry: gra składa się z kart o zróżnicowanej treści i poziomie trudności. W każdej turze, poruszając się zgodnie z ruchem wskazówek zegara, każdy kolejny gracz ciągnie jedną kartę ze stosu, czyta na głos treść karty i odpowiada na zawarte na niej pytanie lub wypełnia powierzone mu zadanie. Pamiętaj, że w ciągu całej gry możesz zrezygnować z udzielenia odpowiedzi na 2 dowolne pytania lub odmówić wypełnienia dwóch zadań, ale zastanów się przynajmniej dlaczego nie chcesz tego zrobić. Jeśli zdecydujemy się grać w liczniejszym gronie, to wypowiedziane na głos odpowiedzi, coraz bardziej zbliżą Was do siebie i pozwolą lepiej poznać siebie nawzajem. Jeśli gracie nie pierwszy raz i trafiacie na karty, na które niedawno odpowiadaliście, to możecie je wymienić, nie uszczuplając przy tym puli 2 możliwych opuszczeń. Niech karty wrócą do głównego stosu i inni mają możliwość odpowiedzenia na zawarte na nich pytania.

Zacznij rozgrywkę (rozgrzewkę) od samodzielnej podróży wgłąb siebie, a skończ na wieloosobowej eskapadzie.
To zaczynajmy tę wspólną podróż…

UWAGA!

Pamiętaj, że poniższa gra nie zastąpi psychoterapii ani profesjonalnego wsparcia specjalistów od zdrowia psychicznego. Jej głównym zadaniem jest zachęta do lepszego poznania siebie w domowych warunkach. Być może będzie to pierwszy krok ku profesjonalnej psychoterapii, albo uznanie, że ten typ aktywności nie jest właśnie dla Ciebie. Celem gry nie jest uzyskanie profesjonalnej diagnozy, którą może stworzyć jedynie specjalista, przy osobistym kontakcie z osobą zainteresowaną.

PYTANIA/ZADANIA:

1. Zaprezentuj swoje JA-idealne (jest to zbiór cech i atrybutów, które ktoś chciałby mieć i uważa za bardzo pożądane, równocześnie sądzi, że mogą mu pomóc w realizacji zamierzeń i planów życiowych). Wymień co najmniej 5 cech, jaki chciałbyś być. Przykładowo mogą to być takie cechy jak: wysoki, atrakcyjny fizycznie, otwarty, brylujący w towarzystwie, sumienny, zorganizowany.

JA-idealne.

2. Zdradź, jakie jest twoje JA-powinnościowe (to struktura, na którą składają się przekonania dotyczące tego, jakim powinno się być; zbudowane jest ono z wyobrażeń o tym, czego otoczenie, poprzez innych ludzi, społeczeństwo, normy i zasady życia, od nas oczekuje). Wymień 3 uwewnętrznione powinności, przymusy. Najczęściej zaczynają się one od słów muszę/powinienem. W podejściu terapii schematu najczęściej jest to tzw. powinnościowy/wymagający głos rodzica, który wywiera presję, aby być perfekcyjnym w różnych obszarach życia, np. muszę być najlepszym prawnikiem w mieście, powinnam być super mamą, muszę dbać o innych kosztem swoich potrzeb.

JA-powinnościowe.

3. Scharakteryzuj swoje JA-realne (to zbiór cech i atrybutów, o których ktoś sądzi, że je ma). Podaj 5 rzeczy, które w sobie lubisz i cenisz oraz 5, które chciałbyś zmienić, bo nie jesteś z nich zadowolony. Takie zidentyfikowanie swoich atrybutów, których w sobie nie lubimy, może też być pierwszym krokiem ku ich zmianie, np. notoryczne spóźnialstwo czy prokrastynacja. Pamiętaj jednak, że nie na wszystkie cechy masz wpływ (np. wzrost), więc czasami warto zaakceptować pewne rzeczy, niż usilnie próbować je zmienić.

JA-realne.

4. Sądzisz, że inni dobrze Cię znają i opisują twoje cechy? W takim razie powiedz, jakie jest twoje JA-odzwierciedlone (to struktura zbudowana z przekonań, które każdy człowiek ma na temat tego, w jaki sposób jest odbierany przez innych). Wymień 3 cechy, jak myślisz, że widzą Cię inni. Dodatkowo, jeśli chcesz podkręcić to zadanie i zaspokoić swoją ciekawość o sobie, możesz dodatkowo spytać inną osobę, jakimi 3 cechami/atrybutami by Cię scharakteryzowała.

JA-odzwierciedlone.

5. Rozbudź w sobie tryb szczęśliwego dziecka. Powiedz, jakie jest twoje ulubione wspomnienie z dzieciństwa.

Ulubiona chwila z dzieciństwa.

6. Podziel się swoim najsmutniejszym doświadczeniem z dzieciństwa. Jakbyś mógł, to gdzie/u kogo chciałbyś znaleźć wówczas pocieszenie? Pamiętaj, że w ramach tzw. ćwiczenia wyobrażeniowego, możesz wyobrazić sobie, że już jako dorosły tulisz siebie (dziecko) w ramionach. Czy taka wizja przynosi Ci ukojenie?

Najsmutniejsze doświadczenie z dzieciństwa.

7. Opowiedz, co Cię najbardziej przeraziło, gdy byłeś dzieckiem. Tutaj także możesz wykonać tzw. ćwiczenie wyobrażeniowe i zamykając oczy skupić się na wizji, że jako dorosły tulisz to małe, przerażone dziecko, którym byłeś.

Największy strach z dzieciństwa.

8. Jakbyś miał obecną świadomość i wiedzę, jaką jedną decyzję z przeszłości podjąłbyś inaczej? Dlaczego?

Czy chcesz zmienić coś ze swojej przeszłości?

9. Przywołaj ducha miłości i opisz ostatni raz, kiedy spędziłeś miłą chwilę lub przeżyłeś pozytywną sytuację ze swoim Partnerem, czując bliskość, rozluźnienie, radość ze wspólnie spędzonych chwil, czy wykonywanych rzeczy. Zastanów się, jakie uczucia w Tobie zrodziło to pytanie? Smutek lub złość z niemożności przywołania takiego wspomnienia? A może po prostu radość z szybkiego odpamiętania ostatniej, cudownej, wspólnej chwili?

Duch miłości.

10. Oceń w skali od 1 (WCALE) do 10 (BARDZO) w jakim stopniu jesteś przekonany, że twój Partner albo bliskie ci osoby będą przy Tobie, gdy będziesz ich potrzebować? Postaraj się uzasadnić swój wybór. Odpowiedź na to pytanie, pozwoli Ci m.in. uzmysłowić sobie, jak wygląda twoja tzw. sieć społeczna, która Cię otacza i może być twoim naturalnym wsparciem w trudnych momentach.

Sprawdź, jaka jest twoja sieć społecznego wsparcia.

11. Wymień 3 rzeczy, które lubisz i cenisz w swoim Partnerze oraz 3 rzeczy, które chciałbyś, aby nie istniały. Pamiętaj, ideały nie istnieją! Czy jesteś ciekawy, jak twój Partner odpowiedziałby na to pytanie? Zawsze możesz mu je zadać niezależnie od gry.

Jak scharakteryzujesz swojego Partnera?